Ongunstige houding

Print Friendly and PDF

Bij langdurige ongunstige lichaamshoudingen (gewrichten in een afwijkende stand), kan lichamelijke overbelasting ontstaan.

 

Beïnvloedende factoren zijn:

  • de mate waarin de houding belastend is;
  • de tijd dat de houding wordt aangenomen;
  • de krachten die moeten worden uitgeoefend;
  • de mate van afwisseling.

Gevaren en risico’s

 

Met ‘dynamische werkhoudingen’ wordt bedoeld dat de persoon in kwestie voortdurend in beweging is. Risicofactoren daarbij zijn met name het werken met een gedraaide en/of gebogen rug, met de handen boven schouderhoogte werken en het ver reiken.

 

Uit onderzoek is bekend dat bij reikafstanden van meer dan 45 cm, de belasting van het bewegingsapparaat aanzienlijk toeneemt. Hoe meer wordt gewerkt in lichaamshoudingen waarbij de gewrichten in een middenstand staan, hoe beter de belastbaarheid van het bewegingsapparaat is. Door werkhoudingen vaak af te wisselen en tegelijkertijd geen maximale krachten te leveren kan een bepaalde belasting relatief lang worden volgehouden. Door afwisselend te aan- en ontspannen krijgen de spieren steeds voldoende gelegenheid verse voedingsstoffen en zuurstof op te nemen en afvalstoffen af te voeren.

 

Met ‘statische werkhoudingen’ wordt bedoeld dat de persoon in kwestie lange tijd in dezelfde houding werkt. Bekend is dat de onderste extremiteit (de benen) beter bestand is tegen statische belasting dan de bovenste extremiteit (de armen). Vooral bij werk waarbij de armen en vingers veel bewegen en waarbij de nek/schouderregio niet beweegt, en dus statisch wordt belast, treden na verloop van tijd klachten op.

 

Door onafgebroken aangespannen te zijn krijgen de spieren onvoldoende gelegenheid verse voedingsstoffen en zuurstof op te nemen en afvalstoffen af te voeren. Zo verzuren de spieren en daalt de belastbaarheid snel. Dit effect treedt al op als de betreffende spiergroep langdurig en onafgebroken slechts 5 procent levert van wat maximaal aan kracht mogelijk is. Vaak blijft dit effect lang onopgemerkt, domweg omdat men niet het gevoel heeft de spieren zwaar te belasten.